Pınar Aktan
[email protected]
Yazarın diğer köşe yazıları ...

Bütüteç:    

EŞCİNSEL OLMAK


Kimileri ezelden beri, varoluşun kalıplaşmış yükünde, kimileri ise anlaşılamayan olmanın karmaşasında kaybolur. Bu kayboluşunda, insan yaşamı bir yaprak gibi oradan oraya savrulurken, o yaprağa, 'yağan yağmurlardan can bulmadın mı?'sorusunu soran, asla olmaz. Elde derbeder olmuş yaşamlar kalır ve keşkeleri sayıklarken ömürler geçer...
  
   Eşcinsel olmak ya da olmamak arasındaki fark nedir? İlerideki yazılarımda bunu zaman zaman birçok farklı açıdan inceleyecek ve belki de hiç bakmadığımız ya da göremediğimiz nedenlerimizi, hatta farklı fikirleri de ele alacağız. Ama şimdi en hassas, hemen hemen hepimizin yüreğinin en derinlerinde bulunan, o rengarenk ama kanatılmış tabloyu biraz çizerek ve biraz da sorgulayarak başlayalım istiyorum. Yaşamımızda attığımız her adımda duygularımızın payı varken, eşleşmede tıkanıyor daha da doğrusu tıkandırılıyor olmamızda adaleti bulmak imkansız. Bu adaletsizlik başlı başına bir savaş ve aslında aynı olan bir diğerini, bencilce yok etme çabasıdır.

Örneğin, çiçek almak için alış verişe çıktığımızda, özgürce seçim yapmak isteriz, değil mi? Önceliği duygularımızın yansıması olan, doğru mesajı verebilecek bir çiçeği dilediğimizce seçebilecek ve bu seçimimiz bize mutluluk verecekken, eğer seçim şansımız yoksa ve durumun gereği olarak herhangi bir çiçek almak ve o mutlulukla yetinmek zorunda kalmışsak, bir stresle alış verişimizi tamamlarız. İki durum arasında tehklikeli bir fark vardır; birinde özgüvenimizi bulurken diğerinde ise kaybederiz... Bu aslında çok etkili ama basit gibi görünen örneği hayal edelim ve sonrasında çıkabilecek sonucu biraz düşünelim.. Böylesine basit bir olayın insan psikolojisini nasıl olumsuz etkilediğinden yola çıkarsak, cinsel ve duygusal tercihlerimizdeki 'seçimsizlik' baskısının bize neler yapabileceğini hayal bile edemiyorum. ( Tercihler olarak adlandırmak, bir diğerini kabul etmede çakışanlara en kibar cevap olsa gerek ) O berbat çöküşle, o iki yüzlü med-cezir hayat, kabul etmenin kaçınılmazlığı ile karşınıza dikiliverir. Var olmayı mı, yok olmayı mı, yoksa var ama yok gibi olmayı mı tercih edersiniz? Bu yaşamlar bizlere ait ise, eşleşmede özgür tercihlerle hareket edebilmemizden daha adil bir durum
düşünemiyorum. Ötekileştirilmemek taraftarıyım ve elbette ötekileştirmemek..

   Mutluluğu yakaladığımız sevgiliyle kuytu köşelerde aşk yaşamak ne zordur hepimiz biliyoruz. Yargılanmak ve ötekileştirilmek korkusu nefeslerimizi keser. Yakın çevreyle paylaşma istediğimiz sürekli törpülenir ya da ertelenerek sadece hayalleriyle yetinilir. Bunca yorgunluğun verdiği karmaşa da cabası! Ve psikolojik yıkıntıları da getirip beraberinde, bizi alır bir köşeye atar. Dile gelemeyenler, hayata adapte edilememiş bastırılmış duygular içimizde birikir ve o tüy hafifliğindeki kişisel tercihlerimiz, omuzlarımızda öyle bir yük olur ki taşımak olanaksızlaşır. Sonrasıysa, bir çoklarımız için kaybolmuş kişilikler ve yaşamlar.. 
  
   Bizler bu yaşamları haketmemişken ve adaletsizce savrulurken, insani içgüdülerimiz üzerimizde kurdukları baskılarla, doğru yolu gösterir edası katılmış sinsi yaşamlarıyla, mutluluk oyunları oynayanları ve bizleri yargılayanları ister, istemez etik açıdan bertaraf ediyorum. Altını ayrıştırdığımızda elimizde kalan nur ise, bedenden öte var olan ve var eden de nurdur.. Peki neden bedenlerde, bilimin kabul edilmiş tezlerini görmezden gelerek, üstelik insanın düşünebilme yetisini de hiçe sayan, ezberlenmiş, taraflı ve batıl dünyalarda sıkışıp kalıyoruz? Bunları ülke olarak aşmayı, önce bizlerin kendimizi doğru ifade edebilmemizle başarabiliriz. Herhangi birşey olmak ya da olmamak arasındaki farkı önce bireyler olarak algılarsak, sonrasında anlatabiliriz. 





   Sayın Lezce üyeleri; bizler hep vardık, bundan sonra da olacağız. Öteki olmayı kabul etmiyoruz, asla etmeyeceğiz. Susmadan, yorulmadan ve en önemlisi de ödün vermeden, toplumda yerlerimizi almaya devam edeceğiz...



Tarih: 16.03.2010

Okunma: 3278
Paylaş Face
Paylaş facebook
Blog
Paylaş Blogger
Frien
Paylaş Friendfeed
Mysp
Paylaş Myspace
Twit
Paylaş twitter


Yasal Uyarı: Yayınlanan köşe yazısının tüm hakları lezce.com'a aittir. Kaynak gösterilse dahi köşe yazısının tamamı özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan köşe yazısının bir bölümü, alıntılanan sayfaya aktif link verilerek kullanılabilir.



Not: Bu sayfalarda yer alan Köşe yazıları ve okur yorumları kişilerin kendi görüşleridir. Yazılanlardan lezce.com sorumlu tutulamaz.

  Bu yazıya ait yorumlar

  Yorumlayan: sweetface
türkiye gibi bir memlekette insanların özgürce sevme ve seçim hakkı olmadığı bu ülkede yaşamaktan bazen nefret ediyorumm...zorla istemeden evlendirilen,aile baskısına maruz kalan kızlar,aynı cinsini sevmenin hastalık olduğunu düşünüp medya karşısında bağıran medyatik maymunları düşündüğümde bu ülkede bizim işimizin zor olduğunu düşünüyorum..umarım bu toplumda anlayacak bizleri(şefim bu arada yazın çok güseldi başından sonuna kadar katılıyorum sevgiler ve saygılar ankask

  Yorumlayan: ebabil
kesinlikle tamamen doğru ve çok güzel bir yazı olduğunu belirtmek istiyorum... bizler özgür olabilecek miyiz sorusuyla atıoruz her adımımızı ama cevap hergün aynı malesef ve bu yüzden bi kutuya hapis edilmiş bir böcek gbi yaşıyoruz her anımızı duygumuzu aşkımızı; bunu bize şart koşan insanlar mı yoksa biz mi hastayız bunu sorarım sizlere?!. sevmenin cinsiyeti, dili, dini, ırkı olmayacağını bilemeyen bir toplumda yaşamanın buruk acısının yanında yine de umuda sahip biri olarak bu yazıyı okumuş olmam sayesinde içim bir nebze olsun ferahladı; teşekkürler...

  Yorumlayan: cardinalmelon
yaşadıklarımız ancak bu kadar dile getirilebilirdi.
elinize ruhunuza sağlık
teşekkürederim

  Yorumlayan: ReNaL

Aydınlığı kim görmüş beriki yüzü nereye bakıyor? öteki diyenler kim??
Dünyanın dışına itilmekten neden bu kadar korkuyoruz? Yada bizi yargılayanlar eşcinsel olduğumuz için bizim ruh sağlımızın bozuk olduğunu ve tedavi edilmesi gerektiğini düşünenler siz neden korkuyorsnuz? Bence sizlerin tedavi edeilmesi gerekiyor..

  Yorumlayan: gunes02
özgürlük istiyoruz...

  Yorumlayan: beyaz_ada36
Bir an sevinç duyarken, korkuyorum sonra hemen,
Haydut yıllar çalar götürür diye hazinemi;
Bir an, başbaşa kalmaktan öte bir şey istemezken,
Sonra diyorum ki, alem niye görmesin sevincimi?
Bazan, sana baka baka kendime çektiğim ziyafetle,
Doydum sanırken, bir bakışın açlığıyla ölüyorum sonra,
Senin bana verdiğin ya da verebileceğinden öte,
Ne bir şeyden zevk alıyorum, ne de çabalıyorum almaya.
İşte böyle, her gün hem açlıktan ölüyor, hem tıkanıyorum;
Ya oburca her şeyi yiyorum, ya da hiçbir şeye dokunmuyorum...


.....


[Yorum eklemek için tıklayın]